ناگفته پیداست که آشنایی زدایی آواهای آواییک در ابهام ادبیت ارتباط کلامی استعاره ای از اسطوره ی افسانه ی پهلوانی یا افسانه ی مقدس است که افق انسانگونه انگاری را با الگوی کنش امر خیالی به یک انجام شناسی موجز رهنمون کرده و از باز پیکربندی و بازگشت باستان گرایی در بافت قصه و بسامدهای بیان بینازبانی در مباحث بینا نشانه ای به سود سخن بینا متنی بهره برده است. حال از سویی پالایش پایگان پدیدارشناسی و پذیرش پراگماتیک پسا پس متن پیام و از سوی دیگر پیرا زبانشناسی پیرامتنی در پی رفت پیشا - پیشا پیکربندی ما را به پیش بینی پیش فرض های پیش متن پیشنهاده ی تاویل در تبارشناسی واژگان می رساند. اگر از ترکیب تصویر - انگاره ی متعالی با تفسیر تقلیدی از تک گفتار تماس ، تمثیل یا توصیف را جانشین سازیم به یک چند آوایی با چند معنا می رسیم که حکایت اخلاقی خطی را دال در زمانی درون زبانی در درون متن واگویه می کند. دیرینه شناسی راس کیشی در راست نمایی رمز و رمزشکنی رمزگذاری ، روایت مولف را به روایت شناسی روش بیان و ریخت شناسی زبان زبان ساز در زمینه ی زمان پریشی تا زیاده گویی زیبایی شناسی های زیر رمز در ژانر ساختارگرایی سخن رهنمون و سرمشق وی را سرنمون شالوده شکنی شباهت شکل کرده و شکل شکنی شگرفی که شمایل شناخت شناسی شهود را در طرح عاطفی علامت دسته بندی می کند میباشد.

عیش طلبی فرازبانی و فرامتنی فرستنده ی فزون متن های قطعه بندی شده ی کارکردی همراه با کلام محوری دارای کلام نغز کوششی کلامی است بر امر گزارش گزاره ی گزین گویه ی گفتار برای گیرنده ی لذت.